Het leven is KUT [Dag 304]

Het is leven is kut... Dat is voornamelijk de feedback die ik krijg in dit leven.

Kut school, Kut mensen, Kut werk, Kut leven. Alles is kut.

Het begint me steeds meer op te vallen hoe kut wij alles vinden dat wij doen. En zelfs zeggen dat het kut is, is dan ook weer kut. Je mag het namelijk niet zo noemen.

En door het niet te mogen benoemen dat iets kut is, maken we het onszelf moeilijk. "Hey zo kut is het nou ook weer niet!" En ondanks 'kut' wel de conclusie die we uit alles trekken is, weet ik dat het allemaal 'circumstantial' is, het is allemaal situatie afhankelijk. Maar dat maakt het niet mooier eigenlijk, want dat betekent dat we voornamelijk leven in situaties die wij als kut ervaren.

Hey, ik zie je... a.s. woensdag weer!
-Als we dan nog leven...
Daar gaan we wel vanuit toch?
-Ja helaas wel...

Het liefst zou ik deze persoon door elkaar rammelen en zeggen: "GVD, zit niet dergelijke onzin uit te kramen!" Maar tegelijkertijd begrijp ik de persoon ook wel. Naar alle waarschijnlijkheid is de situatie uitzichtloos, Naar alle waarschijnlijkheid geeft geen enkele situatie verbetering. En hierdoor gaan we zoeken naar situaties die kennelijk jouw eigen levenservaring moet bevorderen, noem het vrienden, noem het een relatie, noem het iets doen, een vakantie.

Ik merk dat ik gevoelig ben voor dit soort situaties van mensen. Mijn situatie is ook niet in alle opzichten ideaal, maar kennelijk is het voor een hele boel mensen steeds meer en meer onleefbaar aan het worden. Ik vind het vervelend en dus vraag ik mezelf: wat kan ik doen? hoe kan ik ze gelukkig maken? hoe kan ik ze helpen?

Ik heb dan projecties van het in relatie treden met een ander, at least they will feel good. Maar ik kan natuurlijk maar met één persoon in een relatie zitten. Maar what about the rest? En een vraag die ik dan eigenlijk niet stel is: what about me?

En dus vind ik ook heel veel dingen kut, omdat ik er veelal achter kom hoe weinig ik mezelf ergens in heb gecalculeerd vanuit mezelf, waar het doel velen malen belangrijker is dan mezelf. En zo vergeet ik mezelf snel, vergeet ik wie ik ben, vergeet ik waarom ik het doe en vergeet ik hoe ik het moet doen.

So how to make your life less kut? Vergeet niet wie je bent in wat je doet.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan ongelukkig te worden wanneer ik zie dat mensen om mij heen ongelukkig zijn en uit begrip me aan het wil conformeren.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan ongelukkigheid te leven doordat ik zie dat mensen om mij heen strugglen met life en zichzelf verloren zijn in de mcs waardoor ik mezelf met hen sympathiseer in de herinnering hoe ik mezelf verloren was in mijn mcs en mezelf nog steeds hiervan een slachtoffer ervaar.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mensen te benaderen vanuit een slachtofferrol ipv hen te laten zien hoe, wanneer, wat onszelf de dader maakt van onze heart-aches en conflicten wat ook direct laat zien hoe ik een slachtoffer geworden ben van mezelf als dader, een slachtoffer van mijn eigen daden.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om te zien dat ik graag als slachtoffer verblijf, omdat de woorden: "Dat doe je toch allemaal zelf? Dat is toch je eigen schuld? Jij bent toch die gene die fucked up?" weerstand in me oproepen en op geen enkele wijze mij ooit heeft geholpen om een dieper begrip te creëren van de gebeurtenissen, maar ik eigenlijk alleen hoorde: 'je moet niet zo zeiken, je bent inferieur, je verdiend niet meer' en mezelf hierdoor in mijn geheel afhankelijk maakte van reacties van schuld, inferioriteit en superioriteit en in als dien verstande dat ik ergens wel invloed kan hebben, maar niet op alles, terwijl het zo overkomt dat ik alles zelf maak, zelf overal controle over heb, ik zelf alles heb bepaald zoals dat zou gaan gebeuren of is gebeurd en dit ook ben gaan geloven omdat er een kern van waarheid inzat.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en niet toestaan te realiseren dat het hebben van invloed niet betekent dat ik controle heb en een alzeggende overrulende stem of positie heb, waardoor ik failures of situaties die niet gegaan zijn zoals ik ze beoogd had mezelf keihard aanrekenen en mezelf op afreken, terwijl dit alles gebaseerd is op een misverstand van het leven van een halve waarheid.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van het leven van de gedachte dat het leven kut is omdat ik situaties waarin ik zie dat het ideaalbeeld niet gehaald is, mezelf op afreken op basis van valse voorwendselen en eigenlijk alleen mezelf steeds mag afvragen, had ik meer kunnen doen, of heb ik alles gedaan waarbij ik alle andere facetten van mijn leven in incalculeer.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om harder te zijn voor andere mensen omdat ik een halve waarheid heb geleefd, waarbij ik hen deed voorkomen dat ze over alles in het bestaan controle kunnen uitoefenen ipv invloed en hierdoor hen een vals plaatje heb geschetst dat overeenkomt met het valse plaatje van mezelf.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om zachter te zijn voor anderen mensen omdat ik een halve waarheid heb geleefd, waarbij ik deed voorkomen dat ik ook strugglde met totale controle en mezelf als invloed 100% benutte en ervan uitgaande dat zij ook hun invloed 100% benutte en hierdoor onszelf beiden tot slachtoffer heb gemaakt van mijn eigen veronderstellingen ipv te leven in en als de werkelijkheid.

Wanneer en als ik mezelf in een positie zie of situatie zie waarbij ik 100% controle verwacht, stop ik mezelf en adem ik, ik zie en begrijp dat ik de relatie met zelf zodanig kan veranderen dat ik 100% invloed kan hebben op mezelf, maar dat dat ook niet 1,2,3 hier is en dus moet ik kijken naar waar ik de invloed over en van mezelf kan veranderen voor mezelf ipv te kijken naar de externalisatie van invloed = controle.

Wanneer en als ik mezelf in een positie zie of situatie waarbij ik teleurgesteld ben over het resultaat moet ik kijken naar waar/hoe/wanneer ik mijn invloed heb laten vieren ipv boos te zijn dat ik niet het beoogde resultaat heb heb gehaald.

Ik zie en realiseer me dat overschatting komt door het leven van controle en dat onderschatting gebeurd wanneer we onze invloed niet realiseren.


Het leven is KUT [Dag 304] Het leven is KUT [Dag 304] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 7/02/2017 Rating: 5