No unfinished business [Dag 306]

Wat zeggen de drafts van mijn blogs over mij?

Ik heb het al eens eerder aangehaald, ik heb meer niet gepubliceerde blogs dan gepubliceerde. Onaf, Incompleet, wachtende op mij tot ik ze eens afschrijf.

Ik wilde me vandaag er toe zetten om in iedergeval weer een blog op te pakken, maar er was energie.
Ik begon met het schrijven van zelfvergeving en zag wat interessant uiteindelijk:

Verbergen of Verwerken.

Als ik kijk naar de 'berg' werk die ik nog te verzetten heb zie ik overeenkomsten met het eerder verbergen van dingen dan het verwerken van dingen. Ik zie dan ook in dat ik soms dingen ervaar als een berg werk, omdat er zoveel energie gestopt is om het maar te verbergen, en wanneer ik mezelf dan tot de orde roep, zie ik mezelf door deze gehele berg heen ploegen. Onverwerkte punten, reactie patronen, emoties, gevoelens, maar nooit een verandering anders dan goede verberging.

Als ik eerlijk ben naar mezelf zie ik hoeveel beter ik geworden ben in het verbergen van mijn shit, maar verwerken ervan minder. Uit bescherming, uit angst voor aantasting van mijn eigenwaarde.

Ik zie dan ook en realiseer me dat dit niet de bedoeling is want is het is op den duur niet werkbaar meer. Ik begrijp dat ik de transitie niet van de een op de andere dag kan gebeuren, maar toch zal ik mezelf er toe moeten zijn om uit die schulp te komen, voor mezelf.

En dus heb ik net een notitie velletje aangemaakt op mijn bureaublad: Verberg ik of verwerk ik? En zal ook dit mijn levende expressie moeten maken. No unfinished business.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan mezelf te veroordelen voor het niet delen van alle informatie die ik ooit geschreven heb uit angst dat mensen mij veroordelen en in feite niet kijk naar wat er werkelijk gaande is: ik veroordeel mezelf, omdat ik te lui was om mijn blogs af te schrijven, ik veroordeel mezelf, omdat ik het mentaal en geestelijk niet trok om een blog af te schrijven, ik veroordeel mezelf, omdat ik als excuus gebruik dat ik te lui was om mijn blogs af te schrijven of het mentaal of fysiek niet trok, terwijl ik in mezelf een ervaring ervaar dat zegt dat dat het meer is dan alleen dat.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf te kijken naar een ervaring dat ik niet begrijp maar als effect heeft dat ik het niet opnieuw wil proberen, het wil vergeten, wil doorgaan, niet stil wil staan, en in feite hierdoor in angst ben voor mezelf als verleden.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om in te zien dat ik mezelf veroordeel op het niet plaatsen van de blogs, omdat ik ook in en als die momenten me schuldig gevoeld heb dat ik niet zoveel 'geproduceerd' heb en ik 'hoe goed ik ben' intern afhankelijk gemaakt heb van de hoeveelheid die ik produceer ipv wie ik ben tijdens en in het schrijven.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om toe te geven aan de ervaring dat zegt dat het blog niet meer relevant is, dat ik verder ben, dat ik ben veranderd, wat wederom een excuus is om te testen of ik wel echt veranderd ben of dat ik toch iets ervan kon leren.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om in reactie te zijn om te werken aan mijn voorgaande blogs die ik nooit heb afgeschreven uit de angst geconfronteerd te worden met mijzelf als inferioriteit, inferior in het verleden, en dus eigenlijk mezelf laat leiden door schaamte voor mezelf, omdat ik inferioriteit van mezelf probeer te verbergen/onderdrukken ipv te omarmen en te veranderen.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om relax om te gaan met mezelf als punten waarbij ik mezelf als inferieur zie ten opzichte van het ideaalbeeld dat ik wil schetsen aan mensen gezien ik ook makkelijk gezien kan worden als zelfingenomen als een reactie op mijzelf als verleden puur om mezelf te beschermen.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan in te zien dat omdat ik mezelf wil bewijzen tov anderen ik zelfingenomen doe uit de overtuiging dat ik ook beter ben dan hoe zij mij zien of behandelen, met als reactie mezelf op mijn verleden waarbij ik mezelf inferieur voel, en met mezelf als excuus dat ik mezelf in mijn verleden inferieur voel terwijl dat nog steeds elke dag hier is als wat ik leef.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om te zien dat ik een beschermend karakter leef op de werkvloer en in sociale settings, omdat ik mezelf behandel als inferieur en mijn zelf-waarde wil beschermen ookal doe ik dat met een leugen of een reactief patroon.

Ik zie en begrijp dat ik niet veel verander omdat ik mezelf op dezelfde manier benader als jaren geleden en hierdoor, ondanks minder opvallend, het beter heb weten te verbergen ipv te verwerken.

Ik vergeef mezelf voor het niet toestaan en toelaten dat ik eerder verberg dan verwerk, en hierdoor mijn grootste leerpunt zit in het verwerken van alles dat ik verberg.

Wanneer en als ik mezelf toe zet om een blog te schrijven uit exploratie en zo snel mogelijk ervan af wil zijn, stop ik mezelf en adem ik, ik realiseer dat ik mezelf steeds de vraag moet stellen: heb ik het verwerkt of heb ik het verborgen, wetende dat alleen verwerking zal leiden tot substantiƫle
verandering.
No unfinished business [Dag 306] No unfinished business [Dag 306] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 7/03/2017 Rating: 5