Angst voor agressie [Dag 310]

Van de week hoorde ik een gesprek tussen twee mensen, waarbij één een opvallende uitspraak deed: "Je bent gewoon niet zo agressief als ik". Echter dit was in de context van onderhandelingen en dit viel mij op. Ik kende eigenlijk maar één context voor dat woord en dat was mbt gewelddadigheid.

Als ik terugkijk in mijn leven ken ik eigenlijk dus alleen deze context van geweld. En omdat ik zelf dit woord heb 'afgeschreven' heb ik ook nooit gekeken hoe ik dit woord kan leven in een context dat het het beste is voor allen.

Ik zie dat ik geregeld misbruik heb toegestaan in mijn leven, omdat ik geen boosheid/agressie mocht vertonen van mezelf. Maar werd ik nooit boos? Werd ik nooit agressief? Vaak zat. Het is wellicht wel één van de dingen waar ik het meest met mezelf mee te maken krijg en waardoor ik mezelf veroordeel als inferieur. En de reden dat ik vooral dit toesta (het wel of niet leven) heeft te maken met angst. De angst voor het verliezen van mijn vriendschappen, De angst voor het verliezen van mijn werk, de angst voor het verliezen van mijn verstandhoudingen waar ik op bouw en erken dat ik hen meer nodig heb, dan zij mij.

Waar ik het meeste tegenop zie is vooral de reactiepatronen van anderen, reactiepatronen waarbij iemand zich voelt dat ze zich moeten verdedigen, waarbij zij zich geïntimideerd voelen en ik middels deze intimidatie krijg waar ik vind dat ik recht op heb. En waar ik vooral angst voor heb is dat er woorden gezegd worden waardoor ik mezelf laat intimideren, wat in mijn hoofd enkel resulteert in een escalatie.

Hierdoor stop ik veel denkvermogen in het overzien van allerlei scenario's om op één of andere manier een weg te vinden om de andere partij te slim af te zijn. Omdat als ik de andere partij te slim af ben, ik mezelf kan ontzien van alle bovenstaande angsten waardoor ik mezelf onzeker voel. Echter het 'te slim af zijn' zorgt ervoor dat ik elk moment spendeer naar het vinden van mogelijke manipulaties die ik kan toepassen, maar ik zie in dat ondanks ik dit doe om het beste voor al te creëren, is dit niet het beste voor mezelf als leven, als groeipotentieel, het voorkomt enkel dat ik niet hoef te dealen met al deze angst waarden waar ik in en als mezelf wel gewaar van ben. Een copingstrategie, niet meer en niet minder.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om de agressie die ik voel wanneer ik boos ben te onderdrukken en geen context te geven aan mezelf hoe/wat ik beter kan leven in en als die agressie.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om agressie te zien als een minder of slecht woord en hierdoor mezelf ontneem om te groeien als persoon, als leven, daar ik mezelf veroordeel wanneer ik besta in of als dit woord vanuit mijn eigen context waaruit blijkt dat dit niet alle dimensies zijn.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om angst te leven dat ik ongenuanceerd word wanneer ik het woord agressie toesta als uiting van mezelf en hierdoor het woord in en als mij afschrijf als 'minder makend van mijn potentie'.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om misbruik van mezelf toe te staan uit weigering om mezelf in en als agressie/boosheid te onderzoeken en stellig vast te houden aan de gedachten dat deze woorden niet gebruikt kunnen worden in de context van wat het beste is voor al.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om in te zien dat ik door het weigeren van mezelf te onderzoeken als boosheid/agressie vasthoud aan het beeld van mezelf dat ik inferieur ben, wat klopt in de context dat ik mijzelf niet vormgeef in en als mijn volste potentie.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om in te zien dat ik mezelf als boosheid/agressie weiger te uiten, omdat ik zie dat ik minder flexibel ben in momenten van totale possessie, wat aangeeft dat ik enkel en alleen de woorden boosheid/agressie ken als possessie, maar niet als een uiting van wat het beste is voor al.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf om uit angst te blijven handelen, waarbij ik denk dat ik een ander meer nodig heb, dan zij mij, en hierdoor een ondergeschikte positie aanneem ipv een evenwaardige manier van omgang en door dit geloof een pad te creëren voor mezelf dat niet het beste is voor mezelf maar het beste is voor enkel de ander.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan van mezelf om angstig de toekomst in te gaan uit angst geïntimideerd te worden wat in mij een destructieve kracht aan boort en ik zonder schroom deze destructieve kracht durf in te zetten zonder te beseffen of het resultaat wel of niet het beste creëert voor al en hierdoor angst heb voor mijn eigen bezetenheid.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om in te zien dat mijn neiging om mensen te slim af te zijn een pure copingstrategie is om mezelf te ontzien van de angsten die ik ervaar, kan ervaren, of consequenties waar ik het onderwerp van wordt en dit niet wens te zijn.






Angst voor agressie [Dag 310] Angst voor agressie [Dag 310] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 11/19/2017 Rating: 5