Support in mijn hooikoorts - Deel 1 [Dag 312]

Om mezelf te ondersteunen in mijn hooikoorts klachten heb ik contact gezocht met iemand die middels 'body feedback' kan testen waar ik op een geestelijk niveau dan wel lichamelijk niveau mezelf mee kan helpen.


De sessie heeft veel in me los gemaakt, maar het delen van de informatie met mensen is niet wat ik doe als ik het zelf niet eerst verder onderzocht heb. En dit blog is dan ook het onderzoek van deze sessie en de componenten die besproken werden.

Voorhistorie:
Ik ben geboren met eczeem. Als kind uitte dit zich vooral in me gezicht, nek, armholtes, knieholtes, scheenbenen, en op een intieme plek. Een rode huid, een schilferige huid, een bloedende huid, een jeukende huid zijn de symptomen. Ik was dan ook een huilbaby hierdoor.

Rond een jaartje of 8 kreeg ik opeens jeuk in me ogen en heb dus tot die tijd hier niet of nauwelijks last van gehad. Dit werd steeds heftiger en zo was de hooikoorts geboren/ontwikkeld in mijn leven.

De twee punten draag ik als specifieke emotionele punten met mij. Een herinnering van de eczeem is dat ik huilend in een zonnige dag voor me deur stond en zoveel last had van me nek dat voordat mijn moeder de deur opendeed dit een eeuwigheid aanvoelde en het leek alsof ik de huid van mijn nek werd gekookt door het zout van zweet, de kapotte huid van het krabben, en de zon waar ik me niet goed tegen kon beschermen. Een herinnering van de hooikoorts is dat ik huilend mijn moeder opbelde nadat ik samen met een vriendje op vakantie gespeeld had in een korenveld en me de plek onder mijn ogen zo opgezwollen waren, dat het leek alsof er eieren onder zaten. De schrikreactie van mijn vriendje en van een meisje die me zagen staan me bij als bevestiging dat het heel ernstig was.

De sessie:
1. Geopatische stress, dit heeft te maken met straling van de aarde, zoals aardstralen. Maar het heeft meer te maken met een specifiek reactiepatroon in relatie tot bepaalde emoties die ik zie in de mensen om mij heen -- Dit zorgt voor een constante onbewuste stress in mij.
2. De emoties die ik zie in mensen zijn: 'Repulsed' (Weerzinwekkend/Verafschuwd) en  'Distant'(Afstandig).
3. Ik heb angst om deze emoties te zien in anderen, daar is waar de stress vandaan komt.
4. Op een onderbewust niveau voel ik me: droef, verlaten, eenzaam, inferieur, geïsoleerd, angstvallig, genegeerd en onverschillig.
5. De hooikoorts is eigenlijk een fysiek ontwikkelde manifestatie van een geest punt van mijn vader: de geopatische stress.
6. Ik heb het ontwikkeld door participatie in hetzelfde punt, maar ook tot ontwikkeling kwam van wat ik heb gekopieerd.
7. Ik moet kijken naar herinneringen dat ik voelde alsof mensen mij wegduwen omdat ze verafschuwd waren of zich afstandelijk gingen gedragen.
8. Er is een verandering mogelijk, al dan niet met genezing als eindresultaat, maar wel als het doorbreken van het patroon.
9. Een ander samenhangend punt is: huidskleur.
10. Ik had een reactie op het woord: onverschilligheid. Ik vond het niet fijn om dit te horen.
11. De onverschilligheid is een reactie op de droefheid -- zodat ik het niet hoef te voelen.
12. Ik heb me onbewust geaccepteerd als 'de paria'.
13. Het woord dat uittest om te leven is: humble (nederig).
14. Definitie: Having or showing a modest or low estimate of one's own importance.
15. Specifiek geplaatst in de context: niet zoveel belang te hechten aan hoe ik eruit zie en wat mensen denken over hoe ik eruit zie.

Initiële zelfvergeving:

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te doen alsof aardstralen geen effect op mij hebben en dat ik deze gevoeligheid hiervoor heb willen wegstoppen als 'niet bestaand' om op die manier een superioriteit van lichaam toe te eigenen in mijn geest, ipv praktisch te kijken hoe ik mezelf erin kan supporten ondanks wat mensen er van kunnen zeggen en me niet te laten leiden door de angst van vervreemding.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om de onbewuste en bewuste stress in mijn dagelijks leven geen aandacht te schenken in termen van support en begrip en te doen alsof ik geen stress ervaar op bepaalde niveaus die een effect hebben op mijn mentale bewustzijn en lichamelijk gevoel en mij te laten leiden door de angst dat ik gezien wordt als zwak en inferieur en hierdoor mensen afschrik om met mij om te gaan, met effect dat ik het verdoezel in de hoop geen mensen te verliezen op basis van hun beeld van mij.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te doen alsof ik niet reageer op signalen die ik zie of denk te zien waarbij mensen in een repulsed, weerzinwekkende of verafschuwende manier naar mij kijken of zich gedragen en te doen alsof ik hier geen last van heb met het idee dat als het niet bestaat in en als mijn aandacht, het geen effect op mij kan hebben, zonder in te zien dat ook al bestaat iets niet in mijn aandachtsveld, dan kan dit alsnog een effect hebben op mezelf en is dit altijd voor onderzoek en richting vatbaar.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te doen alsof ik geen angst heb voor reactiepatronen van anderen waarbij ze zich afstandelijk gaan gedragen naar mij en hierdoor niet open staan voor contact met mij of zich zullen laten verleiden tot sociale uitsluiting.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om mijn angst voor uitsluiting en onbegrip niet verder te onderzoeken en dit geaccepteerd heb als een 'hoe het nu eenmaal is' ervaring en hierbij de maakbaarheid van mezelf als wie ik ben en hoe ik erin sta en hoe ik ermee om ga velen malen groter dan ik dacht heb onderschat.

 Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om te overwegen dat mijn ervaren droefheid een samenhang kan hebben met ontwikkelde patronen die ik leef op onbewust niveau en waarvan ik de maakbaarheid heb onderschat en overgegaan ben tot acceptatie ervan.

Ik vergeef mezelf voor het niet accepteren en toestaan om te erkennen dat angst voor verlatenheid, eenzaamheid, mijzelf inferieur voelen, mezelf geïsoleerd voelen, angstvallig zijn, genegeerd worden en onverschilligheid bijdragen aan een onbewuste staat van leven in en als stress wat een negatief effect heeft op de vormgeving van mezelf, het erkennen van mezelf, alsmede de onaantastbaarheid/ondefinieerbaarheid van mijn mijn dagelijkse ervaringen vergroot en tot in den treuere in stand houd door en als mijn participatie als acceptatie.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om eventuele preprogrammering in en als mezelf uit te sluiten van bestaan in relatie tot mijn eczeem, hooikoorts en fysiologische als mentale stress en hierdoor mezelf buitengesloten heb van het vinden van een oplossing in relatie tot mijn hudig ontwikkelde reactiepatronen.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mezelf te veroordelen en mijn mind omdat ik geen directe herinneringen naar boven kan halen waarin ik super geïncludeerd werd en dus zal ik moeten werken met de wat subtielere vormen van uitsluiting ipv me blind te staren op kei emotionele situaties die ik me herinner.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om sceptisch te zijn tegenover mijn verander mogelijkheden alsmede het helende vermogen dat ik als lichaam heb, omdat ik hem alleen gedefinieerd heb als ziek en inferieur maar niet gekeken heb naar de participatie van mezelf om hem als dergelijk vorm te laten geven.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te doen alsof ik geen issues heb waar ik op reageer in relatie tot mijn huidskleur en dat dit niet bijdraagt aan mijn stress niveau.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om niet te willen kijken naar mijn onverschillige uiting omdat ik het verdriet en droefheid die ik in en als mezelf ervaar niet te willen ontwaken, zonder te zien dat er niet iets bestaat als het ontwaken van een punt, de punt zijn altijd hier, altijd wakker en ze hebben een invloed wanneer deze verbonden zijn met elke mogelijke positieve,negatieve of neutrale energie.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om mezelf onbewust en bewust te accepteren als de paria en me op deze manier vorm te geven in mijn leven, waarbij ik de schijn heb gecreëerd dat ik erbij hoor, maar in en als gevoel altijd bang ben voor de uitsluiting daar ik voel dat ik niet op mijn plek opereer/zit.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te doen alsof ik mezelf altijd nederig opstel en mezelf assisteer met nederheid, terwijl wanneer het uitkomt in 'matters of the heart'=matters van reacties vind ik dit wel altijd belangrijker dan alles dat erom heen gebeurd en gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf voor het accepteren en toestaan om te ontkennen dat ik beïnvloed ben door wat mensen van me denken en hoe ze zich naar mij gedragen en dat ik in en als de ontkenning mezelf dermate vormgeef dat ik niet alleen me uiterlijk aanpas, of zorgen maak over me uiterlijk, maar middels compensatie van mijn gedrag dit me altijd persoonlijk hoog opneem/aantrek, omdat ik gedrag gezien heb als mijn enige manier om het verdriet dat ik van alles ervaar enigszins nog te kunnen stillen.

Wordt vervolgd.




Support in mijn hooikoorts - Deel 1 [Dag 312] Support in mijn hooikoorts - Deel 1 [Dag 312] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 5/11/2018 Rating: 5