Mindvirussen en opstaan als leven [Dag 314]

In de tijd van de verliefdheid en de 'rouw' periode erna heb ik intensief contact gehad met 'mijn ex'. Alsof toeval bestond zat zij ook in een lastig pakket. Contextueel en het verloop in de tijdlijn was misschien anders, waren er veel gelijkenissen in onze situatie.

Er waren her en der veel reacties in mezelf. Even die stroomstoot van energie, samenspannen van spieren, verlangen, jaloezie, verdriet en zelfdestructieve gedachten.

Vanwege het proces is er veel aan bod gekomen qua onderwerpen. Ik heb veel informatie gedeeld, gesupport en hebben soms her en der een traantje moeten wegpinken.

Wat we in de relatie niet deden, deden we nu wel. Openlijk praten over ons proces. Dagelijkse gang van zaken op persoonlijk en zakelijk vlak. Dit bracht onze relatie weer tot een nieuw niveau en dit vond ik fijn. Ik zag vooruitgang, movement. Dat wat ik graag zie in mezelf en in anderen.

Alles verliep 'goed' tot het moment supreme, waarbij ze me vertelde dat deze jongen weer een toespeling had gedaan en zij ingegaan was op zijn toenadering. Ik was kwaad en geshockt... Waar hadden we het de afgelopen tijd over gehad? Waarom handel je niet zoals dat hoort bij een beslissing? Waarom val je bij de eerste de beste keer? Waar is je zelf-respect? Zelf-beweging? Zelf-validatie?

We hebben er uitgebreid over gepraat en het hoge woord kwam eruit: Ik vind hem nog steeds leuk.

Duidelijk werd mij toen, dat er sprake was tegenstrijdige belangen in haarzelf. De ene kant wilde het opgeven, en de andere kant wilde het vasthouden. Maar hoe kan je iets willen vasthouden dat je niet support, dat je verdrietig en boos maakt, er geen oprechte waardering is? Wat totaal in contrast stond met wat IK als persoon heb laten zien en hoe ik haar heb behandeld.

Door er over te praten kon ik even naar mezelf kijken weer, ik nam dit persoonlijk op. Ik had gefaald en dat deed me pijn. In één ogenblik -toen ze zei: en toen kuste ik hem- draaide de afgelopen periode, onze relatie, mijn vooruitzicht voor haar, mijn verwachtingen van mezelf, mijn verantwoordelijkheid naar haar en de verantwoordelijkheid die ze heeft naar haarzelf in één flits door mijn mind. En ik was ontzettend boos, boos op mezelf in haar schoenen, boos op mezelf in mijn schoenen, boos op mezelf in zijn schoenen, boos dat we allemaal toegeven aan zelfopoffering en het opgeven van zelfintegriteit puur voor een verlangen/hoop/idee.

De kus representeert voor mij in deze context geen bezegeling van het respect dat er was, maar een bezegeling van: het maakt niet uit wat je doet, ik vergeef het je. Maar waarom zou je een dergelijke statement maken in de gehele context zoals we dat besproken hadden? Het was voor mij onbegrijpbaar, totdat het geheim zich openbaarde dat ze hem nog steeds leuk vond. In de mind waren nog steeds actieve verlangens naar mogelijke andere uitkomsten. "Misschien als... Dan..." Er was nog geen sprake van het besef dat alles opgegeven moest worden voor jezelf, om het destructieve patroon te stoppen.

Toen ze uitsprak dat ze dit 'leuk vinden' niet had gezien, weet ik procesgewijs, dat je het altijd ziet, maar negeert. Kleine niet boeiende gedachten of gevoelens verdrukken we en deze programma's blijven op de achtergrond actief. In principe als een soort virus dat zich pas openbaart in en als het moment van onoplettenheid. En de mind en het lichaam geeft de gebruikelijke respons weer zoals dit virus dicteert. Tot die tijd.. bestaat het niet.. althans dat is hoe we er naar willen kijken.

Ik was ergens boos dat dit verzwegen werd, maar door de slimheid/intelligentie van de mind te zien, wist ik: voor iemand die 'net' begint met het proces, is dit een van de valkuilen waaraan je niet ontkomt. Wat soms moet je zien wat je doet, wil je opstaan en staan in alle impulsen die de mind je geeft.

Later die nacht vertelde ik haar dat ik het gevoel had van falen. Dit was lastig om te zeggen. Lastig omdat ik daarmee aangeef dat ik mijn eigen verwachtingen niet heb waar gemaakt, wat indirect opgepakt kan worden als: jij hebt niet gehandeld zoals je dat hoorde te doen, jij bent verantwoordelijk voor mijn misere. Ik opende het geheim in mij dat ik veel niet geschreven en gepubliceerd heb 'omwille van haar mind'. Ik was niet meer vrij, en beperkte mijn proces tot enkel de hare. En dit was achteraf gezien misschien wel één van de redenen dat onze relatie tot een einde kwam.

Ik hield heel veel rekening met haar mind. Ik hield heel veel rekening met mogelijke consequenties van mijn woorden ter voorkoming van ruzies. We hadden echt nooit echt ruzie, omdat we alle twee aan zelfopoffering deden. Een van de partijen hield zich altijd in. Of het was zij of het was ik. Ik heb in retrospect juist het proces dat zij nodig had, mede als ikzelf, ontnomen. Het is lief bedoeld, maar de uitwerking is een aantasting in ons zelfrespect en zelfintegriteit.

Ik wilde haar zoveel mogelijk beschermen, ook in de periode na 'ons'. Beschermen tegen mijn destructieve constructies en haar beschermen tegen haar eigen destructieve constructies. En in mijzelf wachtte ik in de hoop dat dit zou veranderen, zodat ik weer vrij was, zodat zij weer vrij was. En uiteindelijk mondde dit uit vrijheid zoals we dit eigenlijk niet wilde: het opgeven van de relatie.

Had ik anders kunnen handelen in retrospect? Ja. Had ik in en als dat moment anders kunnen handelen? Nee. Er bestond in mij ook die virussen waardoor ik me liet leiden. En zij was nu mijn spiegel om tot dit begrip te komen.

Haha, ik moet even lachen om het feit dat zij altijd beweerde niets toe te voegen aan de relatie, niets te bieden had, en dat ik altijd zei: je weet niets daarvan, jij support mij op manieren dat jij dat niet eens weet. En wederom support zij mij weer, door eerlijk en open te zijn, zodat ik de mogelijkheid heb om te kijken naar mezelf. Hoe confronterend ook, wie ik ben zal altijd de uitkomst/uitslag bepalen in deze momenten van moeilijkheid.

Ik heb vanaf het begin af aan reeds geconstateerd dat wij vrijwel hetzelfde zijn/doen. Daarom wist ik ook dat wat ik kan, dat zij dat kan. Dat mijn inzichten haar inzichten konden zijn, praktisch toepasbaar, en vice versa. De enige vijand in onze relatie zou daarom niet de ander zijn, maar altijd wijzelf. Ik voor mezelf. Zij voor zichzelf. Ongeacht de consequenties waarin we nu bestonden, we konden er altijd beter uitkomen.. hadden wij de ballen om ons eigen proces tot die volle 100% te leven. En omdat het leven ons liet zien dat we dat niet deden, moesten we wel uit elkaar gaan. Zodat we noodgedwongen onze processen gingen lopen. Weliswaar met hardere consequenties dan we zouden willen, want de zachtere consequenties waren niet voldoende om onszelf te activeren. En dat kan je alleen zonde noemen.

Ik vroeg mezelf ook af, wat maakt die jongen dan zo leuk? Wat kon hij je wel geven wat ik niet deed? Waarom ontstond die obsessie? Waarom ontstond mijn obsessie (zie voorgaande blog)? Of beter gezegd: waarom zie je niet wie iemand ECHT is? Ik was kwaad dat zij hem als 'evenwaardig' aan mij behandelde in haar zelf. Kennelijk kon hij hetzelfde geven als ik, ondanks mijn jarenlange bewezen staat van dienst. Bijna vergelijkbaar met een zakelijke transactie waarbij de ene manager vervangen wordt door een andere manager die evengoed is in zijn baan. Ik voelde me gereduceerd tot slechts een gevoel, een verlangen, als ik mezelf vergeleek met hem. En het kostte me een aantal momenten om te realiseren dat dit totaal onzinnig was om te doen. Want de conclusie was simpelweg: het betreft jouw focus, jouw zelfdoel. Ik persoonlijk kijk naar mensen naar hun wezen, hun patronen, wie ze zijn, hoe ze met anderen omgaan, hun wereldvisie, hun levensvisie, praktische doelen, zelfbeweging, en slechts een heel klein beetje hou ik rekening met hun persoonlijke omstandigheden. Alles moet uiteindelijk leiden tot een acceptabel eind oordeel. Dat iemand er lekker uit ziet, of wel eens lief is, slim is, of juist lekker speels, laat voor mij de deur dicht als ik zie dat de persoon in kwestie niet is wat ik van mezelf verlang. Ongeacht mijn seksuele opspelingen of relationele behoeften, laat ik die mensen niet toe in mijn leven. En uiteraard ben ik ook zwak, maar het is direct de assesment waar mensen in/als mij aan moeten voldoen wil jij mij mogen beïnvloeden. Want een mens verandert niet door mij, door jou, maar door zichzelf. Hoe zelfredzaam ben je? Waar kan ik mezelf omhoog trekken aan de ander in mijn dal of vice versa.

En uit onze gesprekken bleek dat dit totaal niet was hoe zij keek naar mensen, of ziet als een eerste indicator wie je je leven binnen laat om jou te beïnvloeden. Want dat is het.. je kiest wie je jezelf laat beïnvloeden, waarom en hoe. En voor mij was het volstrekt onduidelijk wat die jongen nou meer kon bieden als ik toentertijd of in de toekomst in haar leven of zelfs in een moment. Duidelijk werd al snel dat toen we een punt besproken hadden, dat al een groot deel van de energie weg was. Egodoeleinden. Seks is namelijk altijd ego gerelateerd. En hoe banaal het ook klinkt, mensen laten zich maar al te makkelijk saboteren door seks.

Door mensen te verheerlijken door over hen te fantaseren over seks met jou vanaf het moment dat je gewaar wordt van openlijke gevoelens in je mind dan sta je al met 1-0 achter. Op de achtergrond zijn er al reeds programma's aan het werk. Het lastige is dat mensen fantaseren over seks heel normaal zijn vinden, onschuldig. Maar de consequenties zijn groter dan je ooit kan verwachten. Vaak wordt afgevraagd waarom mannen/vrouwen niets meer laten horen van zichzelf als ze 'seks' gehad hebben. Na de eerste of tweede keer seks veranderd er vaak iets in de mind. Het heeft gekregen wat het wilde. Het doel is bereikt... En dan is de andere persoon niet meer nodig. Vooral voor mannen is dit zo, terwijl vrouwen denken... Waarom hoor ik niets meer? Waarom ben ik nu te min? Waarom wordt er geen initiatief meer getoond? En dat is een duidelijke programmering: we misbruiken elkaar tot we krijgen wat we willen en tot die tijd is geen enkel ding teveel gevraagd.

In mijn eigen relatie had ik dit ook ervaren, maar was me bewust hiervan. Hierdoor kon dit actief veranderd door mezelf te bewegen. De meeste mensen laten even niets horen totdat die energie weer hoog zit en ze uiteindelijk weer toenadering zoeken: kortom je bent alleen nodig als het hun uitkomt en is er geen sprake van werkelijk leven, enkel een patroon van energie.

Daarnaast zien we dat in en als seksueel verlangen we tot in grote lengtes zullen gaan en elk misbruik zullen goedkeuren. Het is een fucked up construct - waaraan ik mezelf schuldig heb gemaakt. Hij/Zij heeft al een vriend/vriendin.. Boeie. We kijken niet naar het feit dat mochten erna meer gevoelens gaan spelen, hij/zij die vreemd gegaan is en dat jij diegene bent die netzo veel schuld heeft, want je accepteert dat hij/zij mensen misbruiken. Niet alleen jouzelf, maar ook de wederpartij die je wel of niet kent. De consequentie van het wel meegaan in zo'n relatie zal altijd teweeg brengen dat je de persoon nooit 100% vertrouwd, want je weet het: hij/zij bedriegt, hij/zij heeft geen moeite om andere te bedriegen en ik/hij/zij heeft geen moeite zichzelf te bedriegen. En het een kans geven... dat is voor mij enkel acceptabel als er een proces gelopen is waarom de wederpartij zichzelf heeft bedrogen en zich ook bewust hiervan is, zodat er een kleine tot geen kans is dat dit nog kan voorkomen.

Maar de mind overschrijft gezond verstand en hier moeten we ten alle tijden van gewaar zijn. Dat wat ontstaat in het geheim is het niet waard om het levenslicht te zien. Want het is per definitie... geen leven, maar werkelijke misbruik.

Door mezelf dus de vraag te stellen: Wat maakt die jongen zo leuk en dit te vergelijken met mezelf maakte ik de grootste fout die ik kan maken, want ik maak het persoonlijk terwijl het een systeem is geweest van allerlei geaccepteerde soorten misbruik. Door jaloezie toe te staan in mij liet ik ook zien dat de angst voor verlies van iemand meer weegt in mij dan dan zelfintegriteit en zelfredzaamheid, omdat wat een ander toestaat in en als zichzelf en ik accepteer dat, accepteer ik dat ook in en als mezelf.

Dat laatste is waarom vrienden/vriendinnen/collega's zoveel invloed hebben op ons. Ze laten delen zien van wie we zelf zijn en accepteren hun tekortkomingen veel te vaak in t teken van: beter rijk dan arm, beter hebben dan verliezen, terwijl dergelijke relaties, tenzij je echt sterk in je schoenen staat en eerlijk en open bent over hun acties en met hun werkt naar zelfintegriteit - zijn dergelijke personen altijd destructief in je leven.

Het moeilijkste vond ik van dit alles het proces was dat ik wist dat mijn support moest leiden tot inzicht van zelf. Ik moest de bescherming ook laten vallen voor de ander als dat beter was op ten duur. Dus zelfs moest ik adviezen geven waarbij ik wist dat als dit zich zou manifesteren, ik daar niet meer bij kon zijn als support/bescherming/leven met alle gevolgen van dien, wetende dat.. had ik nooit bestaan dan waren die consequenties nodig voor zelfinzicht. En hoevaak ik ook geprobeerd heb bij verschillende personen om bepaalde consequenties te voorkomen door mijn tijd/liefde/begrip aan hun te spenderen, de fouten werden vaak toch gemaakt. En ik vind het jammerlijk voor mezelf als de andere partij om elkaar toch die pijn te laten doorgaan die anders had kunnen zijn, was men opgestaan in en als zichzelf.

Bovenstaande werd mij duidelijk toen ik het virus zag: ik vind hem nog leuk, en hou rekening met de mogelijkheid tot terugval in en als dit proces dat zij loopt. Want hoe iemand actief werkt met zijn/haar constructen en zelfbegrip = zelfinbegrip. En ik weet dat als ik mezelf inbegrip neem - manipulaties kan toepassen voor betere resultaten - dit leidt tot een andere les die geleerd wordt dan wat geleerd zou moeten worden. En dus moet ik me dan terugtrekken, voor haar, voor hem en mezelf. Ik moest hier om huilen omdat ik zelf heel veel hou van haar, maar houden van is dan soms ook loslaten als je weet dat je niet meer kan of mag toevoegen in dat proces.

Een aantal dagen erna werd ik smorgens wakker en doorliep een mindproces door gedachten en emoties en gevoelens die ik in mijzelf volgde puur uit curiositeit. Kan ik haar vertrouwen? Ik hoeverre was zij bereid mij op te offeren voor een gedachte, een gevoel, een verlangen? Ik deelde dit met haar en kreeg eerlijke antwoorden. Ik werd gerust gesteld dat ik als vlees en bloed, meer waard was dan enkel een gevoel. Wel begreep ik dat eventuele leugens gehanteerd zouden kunnen worden voor het behoud van onze relatie. Dit maakte me duidelijk dat ik net zo in haar zit als zij in mij, maar dat we er niet vanuit kunnen gaan dat we ook over alles open en eerlijk zijn. Dat we liever een leugen zouden leven dan werken met de realiteit van dingen uit angst om elkaar te verliezen. Omdat we hetzelfde leven, stel ik mezelf de vraag.. is dit wat acceptabel is voor 'onze vrijheid van zijn'. Hercreeren we dan niet dezelfde relatie als wat we toen hadden in onze relatie en nu ook als vrienden? Uiteraard wel. Dit zal voor mij een aankomend proces zijn, om de corruptie in mezelf te stoppen en te veranderen. Want wat ik toesta in mezelf, sta ik toe in een ander. En we hebben bewezen dat dat niet de test der tijd doorstaat.

Ik ben mezelf dankbaar voor dit alles en mijn wederpartij voor het openen van dit proces. En ondanks ik liever niet praat in termen van hoop, is het daarom mijn wens/doel om zoveel mogelijk van onszelf te zien en hiervan te leren en ons beide tot nieuwe levenswaardige patronen/expressies te brengen die wel de test der tijd zal doorstaan.









Mindvirussen en opstaan als leven [Dag 314] Mindvirussen en opstaan als leven [Dag 314] Reviewed by Reginald Diepenhorst on 8/05/2018 Rating: 5